Aromaterapia

Zjawisko wrażliwości dermooptyczej

Praca dyplomowa, autor: Renata Rzeszutek


Spis treści:

Definicja

Teorie i hipotezy - działanie fizjologiczne

Teorie i hipotezy - właściwości fizyczne

Fenomeny dermooptyki

Nietypowe eksperymenty

Zjawiska związane z widzeniem skórnym

Odczuwanie wrażeń dermooptycznych

Czynniki wpływające na odbiór zjawiska dermooptycznego

Ćwiczenia praktyczne

Doświadczenia własne

Zakończenie

Bibliografia



Ćwiczenia praktyczne

Prawdopodobnie znaczna część populacji ludzkiej posiada w większym lub mniejszym stopniu wrażliwość dermooptyczną. Wiedza o tym jest jednak głęboko ukryta w naszej podświadomości. Zajęci codziennymi sprawami, obciążeni licznymi obowiązkami, działając w nieustannym pośpiechu nie mamy najczęściej czasu ani nawet ochoty odkrywać drzemiących w nas zdolności. A jeśli już, to wybieramy te, które wydają się nam przydatne w codziennym życiu. Sprawę utrudnia fakt, iż spontaniczne ujawnienie się tego zjawiska jest naprawdę niezwykle rzadkie. Natomiast dobre efekty przynosi jedynie systematyczna, ciężka praca, polegająca na wielogodzinnych ćwiczeniach. Wrażliwość dermooptyczna z całą pewnością jest wielkim darem dla osób niewidomych. Zresztą mają oni zapewne większe predyspozycje w tej dziedzinie, chociażby z powodu uwrażliwienia zmysłu dotyku. Dlatego też, to w tej grupie prowadzi się najwięcej badań i ćwiczeń, mających na celu wyuczenie i rozwinięcie zdolności widzenia skórnego. Oczywiście swych sił może i powinien popróbować każdy, kto zechce poświęcić na ćwiczenia trochę wolnego czasu. Warto, choćby tylko ze zwykłej ciekawości, przekonać się na własnej skórze jakie to niespodzianki zamknęła w nas matka natura.

W celu dobrego przygotowania się do ćwiczeń, należy w pierwszej kolejności zapewnić sobie odpowiednio oświetlone pomieszczenie. Najlepiej gdy jest to jasne światło dzienne, a w przypadku sztucznego należy użyć mocnej, najlepiej 500 W żarówki umieszczonej bezpośrednio nad blatem . Wskazane jest prowadzenie ćwiczeń w dwuosobowych zespołach, gdzie jedna z osób zajmuje się wyłącznie rozpoznawaniem testów, a druga wyznacza i nadzoruje zadania. Prace powinny odbywać się systematycznie. Najlepiej codziennie, a przynajmniej trzy razy w tygodniu. Jednorazowy czas ćwiczeń należy dostosować do indywidualnych możliwości osoby trenującej. Jednakże trzeba pamiętać, że rozpoznawanie dermooptyczne wymaga dużej koncentracji, a co za tym idzie, bywa niekiedy męczące. Dlatego też najlepiej ograniczyć czas pracy jednorazowo do kilkunastu minut (optymalnie około 10 minut), aby uniknąć niepotrzebnych błędów. Oczywiście błędy pojawią się nieuchronnie, ale nie należy się tym zbytnio przejmować, gdyż są one zupełnie naturalne, zwłaszcza w początkowym etapie nauki. Duże napięcie emocjonalne, towarzyszące niepokojowi z powodu nie osiągania sukcesów, a także brak wiary w możliwość widzenia skórnego, mogą doprowadzić do całkowitego zablokowania wrażliwości dermooptycznej. Dlatego też, przed rozpoczęciem ćwiczeń wskazana jest chwila relaksu i pozytywne nastawienie do czekającego nas zadania. Do pierwszych zajęć wystarczy przygotować cztery kartoniki o wymiarach 9 x 7 cm, dwa w kolorze czerwonym i dwa w niebieskim. Muszą być z tego samego gatunku papieru, najlepiej z tej samej serii fabrycznej, by miały identyczną fakturę powierzchni. Osobie podejmującej próbę należy dokładnie zawiązać oczy.

Ćwiczenie 1

Polega ono na rozróżnianiu kartoników w kolorze czerwonym i niebieskim. Należy poinformować osobę rozpoznającą, że dostała do sprawdzenia dwa różniące się od siebie kartoniki. Powinna próbować określić, jaka w jej odczuciu jest między nimi różnica. Jednocześnie należy jej sugerować możliwe do odczucia wrażenia, na przykład, że czerwony kolor może wydawać się cieplejszy niż niebieski.

Ćwiczenie 2

Kładziemy przed osobą rozpoznającą po jednej stronie kartonik niebieski, po drugiej stronie kartonik czerwony, a po środku kartonik w jednym z tych kolorów przeznaczony do badania. Informujemy ją o położeniu i kolorze kartoników wzorcowych leżących po obu stronach. Zadanie polega na porównaniu dotykiem kartonika środkowego na przemian z kartonikiem czerwonym i niebieskim. Istotne jest odczucie od którego kartoniku wzorcowego różni się kartonik środkowy (przy ustalaniu podobieństwa znacznie łatwiej o pomyłkę).

W kolejnych ćwiczeniach dla urozmaicenia wprowadzamy rozpoznawanie na innych materiałach, ale na razie tylko w kolorze czerwonym i niebieskim, takich jak pionki warcabów, kawałki tkaniny, celofany. Dopiero po opanowaniu rozróżniania koloru czerwonego i niebieskiego, możemy wprowadzić do ćwiczeń kolor zielony. Jednocześnie można podjąć stosowanie na kolorowe karty przezroczystych przekładek z folii lub plastikowych tworzyw. Należy również zaopatrzyć się w kawałek ( ok. 30 x 30 cm) zwykłego szkła okiennego o zeszlifowanych brzegach i umieścić go na podkładce z białej tektury służącej jako tło.

Ćwiczenie 3

Pod szybą, na białym tle, należy umieszczać na zmianę po jednym z kolorowych kartoników, za każdym razem w innym położeniu. Zadaniem ćwiczącego będzie rozpoznanie, w którym miejscu pod szkłem znajduje się poszukiwany kartonik.

Ćwiczenie 4

Przygotowujemy niebieskie karty, na których tle mają znajdować się czerwone znaki graficzne takie jak kwadrat, prostokąt, koło czy trójkąt, po jednym na każdej karcie. Następnie umieszczamy je pod szkłem i informujemy osobę rozpoznającą, że ma przed sobą kartę niebieską, na której znajduje się coś czerwonego. Zadanie polega na zlokalizowaniu znaku i określeniu jego kształtu.

Przedstawione powyżej dwa ostatnie ćwiczenia mogą być etapem przejściowym do dermooptycznego czytania czarnodruku. W dalszej kolejności należy zaopatrzyć się w talię białych i czarnych kart oraz zestaw czarnych figur geometrycznych.

Ćwiczenie 5

Układamy pod szybą obok siebie na zmianę białe i czarne karty. Zadaniem osoby wykonującej ćwiczenie jest wyczucie granicy przejścia z koloru białego do czarnego i odwrotnie. W tym celu powinna ona wykonywać nieustannie wędrujące ruchy ręki od prawej strony do lewej i z powrotem (powstaje tu opisane już wcześniej zjawisko wykrywania brzegów pobudzenia za pomocą hamowania obocznego).

Ćwiczenie 6

Umieszczamy pod szkłem na białym tle czarną figurę geometryczną. Ćwiczący powinien powoli wodzić palcami po powierzchni testu, od prawego do lewego brzegu szyby i z powrotem, a także od góry do dołu i z powrotem. Przekraczając granicę bieli i czerni wyczuje różnicę, która pozwoli mu na dokładną lokalizację figury. Następnie będzie musiał ocenić, po której stronie granicy znajduje się biel, a po której czerń.

Najtrudniejszym etapem jest ćwiczenie rozpoznawania liter. Na początek lepiej używać liter czerwonych na niebieskim tle, z czasem mogą to być czarne litery na złotym tle, potem czarne na białym tle, a najtrudniej odczytywać białe litery na czarnym tle. Zalecana wielkość to 6 cm wysokości, przy grubości kreski od 3 do 5 mm (maksymalnie do 10 mm ze względu na szerokość rozpoznającej opuszki palca ). Ponadto litery nie mogą być ozdobne, zbyt wysmukłe i ciasno zestawione. Należy zaczynać od liter najprostszych do rozpoznania to jest: - L, T, H, E, F. Potem można próbować z literami nieco trudniejszymi, zawierającymi linie skośne: -N, M, K, Z, A. Najtrudniej rozpoznawać litery zaokrąglone: - D, O, S, B,C.

Ćwiczenie 7

Ułożyć na niebieskim tle pod szybą, dwie czerwone litery z grupy najprostszych. Osoba ćwicząca, wykonując ruchy rąk jak w poprzednim ćwiczeniu, ma za zadanie zlokalizować i zidentyfikować badane litery. Następnie w celu utrwalenia powinna rysować ich kształt palcem na blacie lub w powietrzu.

Ważne jest, że nawet będąc na etapie bardzo zaawansowanych ćwiczeń z czytania czarnodruku, powinniśmy każde zajęcia zaczynać od wstępnego rozróżniania kart czerwonych i niebieskich lub białych i czarnych. Systematyczne powtarzanie opanowanego już materiału, zawsze powoduje jego utrwalenie. Należy również wziąć pod uwagę okres czasu w jakim będziemy rozwijać nasze zdolności dermooptyczne. Nadmierny pośpiech i niecierpliwość mogą okazać się tu największym wrogiem. Tak jak w normalnym procesie nauczania, każdy z nas ma własne tempo zależne od wrodzonych zdolności i indywidualnych predyspozycji. Tym bardziej w dziedzinie tak dalekiej od znanych i przyjętych na co dzień standardów nie należy oczekiwać, że nagle ujawni się w nas jakiś przebłysk geniuszu. Owszem zdarzają się takie spektakularne przypadki samoistnego objawienia się nadprzyrodzonych zdolności, ale są bardzo rzadkie i spodziewanie się, że dotyczą właśnie naszej osoby może stać się przyczyną porażki. Znacznie lepiej i spokojniej pokierujemy procesem rozwoju naszej wrażliwości dermooptycznej przyjmując założenie, że czas nauki nie będzie krótki. Może będą to nawet lata, może będą to miesiące, może tylko tygodnie, ale na pewno nie będą to tylko dni. Człowiek uzbrojony w takie przekonanie jest przygotowany do rozpoczęcia pracy nad sobą.

W przeprowadzonych dotychczas badaniach zjawiska dermooptycznego, wykonano niezliczone ilości eksperymentów o najróżniejszych formach i rodzajach ćwiczeń, mających na celu uzyskanie jak najwięcej informacji zarówno o zjawisku powstawania jak i metodach praktycznego ich zastosowania. Opisane tu ćwiczenia mogą posłużyć jako wypróbowane przez wielu badaczy pewnego rodzaju wzorce, które były stosowane z powodzeniem w licznych eksperymentach. Ujednolicenie zasad obowiązujących przy każdym ćwiczeniu pozwala w sposób naukowy uzyskać porównywalne wyniki. Nie ogranicza to jednak inwencji osób pragnących rozwinąć u siebie zdolności dermooptyczne. Mogą one opracowywać zestawy ćwiczeń według własnych pomysłów, przyjmując jedynie pewne wskazówki dotyczące parametrów sprzyjających rozwijaniu widzenia skórnego jak również bezwzględnie je hamujących.









Praca chroniona prawami autorskimi


| Linki | Współpraca |
| Copyright by Gabinet Jaspis | Powered by lh.pl | Design & Code by Shil |